B1 · Sekiz sözcük açıklamasıyla Fransızca metin
Le cahier bleu
Pour le départ à la retraite de Bernard, ses collègues avaient décoré la salle de pause avec des photos. On venait de servir le gâteau quand une femme est apparue dans l’encadrement de la porte1. Bernard a posé son assiette. « Élise ? Mais je croyais que tu habitais toujours à Brest ! »
Élise avait quitté leur atelier douze ans plus tôt. À l’époque, sa mère était tombée malade et elle avait dû partir rapidement. Bernard avait organisé son remplacement2 et gardé ses outils pendant plusieurs semaines. Il lui avait aussi offert un cahier bleu où il avait noté les réglages3 des machines qu’elle utilisait. « Tu reprendras ton métier quand tu pourras », lui avait-il dit.
Pendant longtemps, ils s’étaient envoyé des cartes, puis les nouvelles étaient devenues plus rares. La semaine précédente, une ancienne collègue lui avait envoyé un message pour annoncer la fête. Élise avait réservé un billet de train, mais elle avait demandé qu’on garde le secret4. Elle voulait voir la surprise5 sur le visage de Bernard.
Elle a sorti le cahier de son sac. Les premières pages étaient de la main de Bernard ; Élise avait rempli les suivantes avec ses propres notes. Grâce à ce petit guide, elle avait retrouvé de l’assurance6 dans un nouvel atelier. « Tu m’as laissé du temps, et tu m’as aidée à revenir », a-t-elle expliqué. Bernard, d’habitude si bavard, cherchait ses mots. Il a fini par lui demander de feuilleter7 le cahier avec lui. Le gâteau attendrait : ils avaient douze ans de souvenirs8 à partager.
Türkçe oku
Bernard’ın emekliliği için iş arkadaşları dinlenme odasını fotoğraflarla süslemişti. Pasta henüz dağıtılmıştı ki kapıda bir kadın belirdi. Bernard tabağını bıraktı. “Élise? Ama sen hâlâ Brest’te yaşıyorsun sanıyordum!”
Élise on iki yıl önce atölyelerinden ayrılmıştı. O sırada annesi hastalanmış ve hemen gitmesi gerekmişti. Bernard yerine bakacak birini ayarlamış, aletlerini birkaç hafta saklamıştı. Ayrıca kullandığı makinelerin ayarlarını kaydettiği mavi bir defter vermişti. Ona, “Yapabildiğinde mesleğine dönersin,” demişti.
Uzun süre birbirlerine kart göndermişler, sonra haberleşmeleri seyrekleşmişti. Önceki hafta eski bir iş arkadaşı ona partiyle ilgili mesaj göndermişti. Tren bileti ayırtmış ama bunun gizli tutulmasını istemişti. Bernard’ın yüzündeki şaşkınlığı görmek istiyordu.
Çantasından defteri çıkardı. İlk sayfalar Bernard’ın el yazısıyla doluydu; sonraki sayfaları Élise kendi notlarıyla doldurmuştu. Bu küçük rehber sayesinde yeni bir atölyede özgüvenini yeniden kazanmıştı. “Bana zaman tanıdın ve dönmeme yardım ettin,” diye açıkladı. Genelde çok konuşkan olan Bernard sözcük bulamıyordu. Sonunda defteri birlikte karıştırmasını istedi. Pasta bekleyebilirdi: paylaşacak on iki yıllık anıları vardı.