B1 · kişisel bir anı
Mon sac est parti sans moi
À cette époque, je travaillais près de la gare et je prenais le train tous les jours. J’avais toujours le même petit sac noir.
Un matin, je suis montée dans un train plein. J’avais un nouveau sac : la veille1, j’avais acheté un modèle plus grand pour transporter mes dossiers. J’y avais aussi mis mon portefeuille et mon téléphone. J’ai posé mon sac sur le porte-bagages et j’ai ouvert mon livre. En arrivant, je suis descendue avec le livre à la main. C’est seulement sur le quai que j’ai compris : mon sac était encore dans le train !
Je suis allée au guichet. L’agent m’a demandé de décrire le sac, puis il a appelé son collègue à la gare suivante. Pendant qu’on attendait, j’étais vraiment inquiète. Heureusement2, une voyageuse avait signalé le sac. L’agent m’a expliqué comment le récupérer. Deux heures plus tard, je l’avais de nouveau avec moi.
Aujourd’hui, j’en ris3, mais sur le moment4, j’étais paniquée. Depuis ce jour-là, je regarde toujours au-dessus de mon siège avant de descendre.
Türkçe oku
O zamanlar istasyonun yakınında çalışıyor ve her gün trene biniyordum. Hep aynı küçük siyah çantam vardı.
Bir sabah kalabalık bir trene bindim. Yeni bir çantam vardı: önceki gün dosyalarımı taşımak için daha büyüğünü almıştım. Cüzdanımı ve telefonumu da içine koymuştum. Çantamı bagaj rafına yerleştirip kitabımı açtım. Varınca elimde kitapla indim. Ancak peronda fark ettim: çantam hâlâ trendeydi!
Bilet gişesine gittim. Görevli çantayı tarif etmemi istedi, sonra bir sonraki istasyondaki iş arkadaşını aradı. Beklerken çok endişeliydim. Neyse ki bir yolcu çantayı bildirmişti. Onu nasıl alacağımı açıkladı. İki saat sonra yeniden yanımdaydı.
Şimdi buna gülüyorum ama o sırada panik içindeydim. O günden beri inmeden önce hep koltuğumun üstüne bakıyorum.