B1 · toplum merkezinde kayıp çanta
Le sac bleu
Après l’atelier, Inès ne trouve plus son sac. Sur la table, il reste une petite enveloppe bleue. « C’est peut-être un indice1, dit-elle. Mon sac est bleu aussi. » Malik regarde l’enveloppe. Elle porte le nom de Paul. « Cette couleur ne suffit pas à prouver2 que quelqu’un a déplacé ton sac. »
Inès retourne à l’accueil. Elle y retrouve un reçu3 qu’elle a laissé en arrivant. « Voilà ma preuve de paiement4 pour l’atelier ! » dit-elle. Le reçu indique son nom, la date et le montant payé. Mais il ne dit rien sur l’endroit où se trouve le sac.
Une bénévole arrive avec un sac bleu. « Il était sous une chaise, dans la petite salle. » Inès reconnaît aussitôt la poche rouge et son écharpe verte à l’intérieur. « C’est bien le mien ! » L’enveloppe de Paul était un faux indice5. La bénévole sourit : « Et maintenant, on peut ranger la salle. »
Türkçe oku
Atölyeden sonra Inès çantasını bulamıyor. Masada küçük mavi bir zarf kalmış. ‘Belki bu bir ipucudur,’ diyor. ‘Çantam da mavi.’ Malik zarfa bakıyor. Üzerinde Paul’ün adı var. ‘Rengi, birinin çantanı taşıdığını kanıtlamaya yetmez.’
Inès danışmaya dönüyor. Orada, geldiğinde bıraktığı makbuzu buluyor. ‘İşte atölye ödememin kanıtı!’ diyor. Makbuzda adı, tarih ve ödenen tutar var. Ama çantanın nerede olduğuna dair hiçbir şey yazmıyor.
Bir gönüllü mavi çantayla geliyor. ‘Küçük odada bir sandalyenin altındaydı.’ Inès kırmızı cebi ve içindeki yeşil atkısını hemen tanıyor. ‘Bu benimki!’ Paul’ün zarfı yanıltıcı ipucuymuş. Gönüllü gülümsüyor: ‘Artık odayı toplayabiliriz.’
