Fermé de midi à quatorze heures
Monsieur Ricci tient la quincaillerie1 de Saint-Clair depuis trente ans. Tous les jours, à midi pile, il baisse le rideau2 et monte déjeuner avec sa femme et son petit-fils.
Un mardi, à midi cinq, un homme pressé3 arrive. Il a besoin d'une vis4 pour réparer une porte. Il frappe5 à la vitrine : « Pardon, j'ai juste besoin d'une vis ! »
Monsieur Ricci descend, une serviette autour du cou. L'homme pense qu'il va être agacé6. Au contraire7, il sourit : « Entrez, mais vite, les pâtes refroidissent ! »
L'homme, qui vient d'arriver de Paris, rit. « À Paris, tout est ouvert le midi. » — « Ici, on mange ensemble, dit Monsieur Ricci. Vous allez vous habituer8. »
Türkçe oku
Monsieur Ricci otuz yıldır Saint-Clair’deki hırdavat dükkânını işletiyor. Her gün tam öğlende kepengi indirip eşi ve erkek torunuyla yemek yemek için üst kata çıkıyor.
Bir salı, on ikiyi beş geçe acelesi olan bir adam geliyor. Kapıyı onarmak için bir vidaya ihtiyacı var. Cama vuruyor: "Pardon, yalnızca bir vida lazım!"
Monsieur Ricci boynunda peçeteyle aşağı iniyor. Adam onun sinirleneceğini düşünüyor. Aksine, gülümsüyor: "İçeri gelin ama çabuk, makarna soğuyor!"
Paris’ten yeni taşınan adam gülüyor. "Paris’te öğle saatinde her yer açık." Monsieur Ricci, "Burada birlikte yeriz," diyor. "Alışırsınız."