Quarante-huit heures sans téléphone
Vendredi dernier, j'ai laissé mon téléphone à la maison pour tout le week-end. Honnêtement, j'avais peur1 : peur de m'ennuyer2, de me perdre3 et de rater un message important.
Samedi, j'ai pris le train pour Rouen avec un plan papier4. Je me suis perdu une fois, alors j'ai demandé mon chemin5 dans un café. Le patron m'a dessiné un petit plan sur une serviette.
L'après-midi, j'ai remarqué6 beaucoup de choses : les vieilles maisons, le bruit des cloches, les visages des gens. J'ai lu un livre entier sur un banc.
Est-ce que mon téléphone m'a manqué7 ? Un peu, dimanche soir, pour regarder la météo. Mais lundi matin, quand je l'ai rallumé, je me suis senti… presque déçu, pas du tout soulagé8. Le mois prochain, je recommence.
Đọc bản dịch tiếng Việt
Thứ Sáu tuần trước, tôi để điện thoại ở nhà cả cuối tuần. Thật lòng tôi sợ: sợ chán, lạc đường và bỏ lỡ tin nhắn quan trọng.
Thứ Bảy, tôi đi tàu đến Rouen với bản đồ giấy. Tôi lạc một lần nên hỏi đường trong quán cà phê. Chủ quán vẽ sơ đồ nhỏ trên khăn giấy cho tôi.
Buổi chiều, tôi nhận thấy nhiều thứ: nhà cổ, tiếng chuông, khuôn mặt người qua lại. Tôi đọc hết một cuốn sách trên ghế dài.
Tôi có nhớ điện thoại không? Có một chút, vào tối Chủ nhật, để xem thời tiết. Nhưng sáng thứ Hai, khi bật điện thoại lên lần nữa, tôi cảm thấy… gần như thất vọng, chứ chẳng nhẹ nhõm chút nào. Tháng sau, tôi sẽ lại thử.
